• image
  • image
  • image

 

Kampinoski Park Narodowy położony jest w obrębie największego w Polsce węzła hydrologicznego. Północną granicę otuliny KPN stanowi Wisła, z wpadającymi do niej od północy: Narwia wraz z jej dopływami Wkrą i Bugiem, a od południa Bzurą, stanowiącą zachodnią granicę otuliny.

Współczesny układ hydrograficzny Puszczy Kampinoskiej jest wynikiem melioracji, które miały na celu udostępnienie bagien puszczańskich rolnictwu. Melioracje rozpoczęto w połowie XIX wieku, a zakończono w latach siedemdziesiątych XX wieku. Głównym ciekiem Puszczy Kampinoskiej jest kanał melioracyjny Łasica o długości około 35 km – prawobrzeżny dopływ Bzury. Zlewnia kanału Łasica obejmuję ponad 500km2. Największymi kanałami wpadającymi do Łasicy są Zaborowski, Ł9 i Olszowiecki. Równolegle do Łasicy na północnej granicy parku znajduje się kanał Kromnowski.

Oprócz głównych kanałów na terenach bagiennych występuje siec drobnych cieków, czynnych w okresach wysokich stanów wód podziemnych. Do większych z nich nalezą: dopływy Kanału Zaborowskiego – Struga i Lipkowska Woda, ciek wypływający z bagien Cichowęża i przechodzący dalej w Kanał Łasicę – Wilcza Struga, ciek płynący przez bagna Krzywej Góry - Kacapski Kanał oraz płynący przez Rybitew bezimienny dopływ Kanału Kromnowskiego. Cieki te częściowo maja charakter naturalny, częściowo noszą cechy kanałów,, obecnie w wielu miejscach rozmytych.

Wody stojące na terenie parku to tylko niewielkie sztucznie powstałe stawy. Do bnajwiększych z nich należą: Jezioro Tomczyn – dawne stawy rybne, stawy w Narcie – dawne wyrobiska torfu oraz powstały w 2002 r. przy oczyszczalni ścieków zbiornik retencyjno-infiltrujący „Mokre Łąki”.

W północnej części otuliny na tarasach zalewowych Wisły znajduję się większe jeziora – starorzecza wiślane: jeziora Kiełpińskie, Dziekanowskie w rejonie Łomianek oraz Dolne i Górne w rejonie Kazunia, a także kilka mniejszych w okolicach Secymina.

Na obszarze Puszczy Kampinoskiej występuje jeden ciągły czwartorzędowy poziom wodonośny obejmujący piaski i żwiry tarasów zalewowych i nadzalewowych Wisły. Miąższość warstwy wodonośnej jest zróżnicowana i przeciętnie wynosi około 50 m. Głębokość występowania wód podziemnych waha się w ciągu roku. Na wiosnę na terenach bagiennych w wielu miejscach występują rozlewiska, jesienią woda opada i występuje na głębokości około 1-3m. Pod na pasach wydmowych głębokość do wód podziemnych jest uzależniona od ukształtowania powierzchni. W misach deflacyjnych znajduje się na głębokości 1- 3 metrów, a pod wydmami nawet do kilku metrów. Odpływ wód podziemnych skierowany jest na zachód i północny zachód. Zasilanie wód podziemnych odbywa się głównie na obszarach pasów wydmowych, natomiast drenaż na pasach bagiennych. Na mapach hydroizohips wyraźnie zaznacza się drenujący charakter kanałów, szczególnie kanału Łasica.

Projekty
NFOŚiGW - logo Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska - logo
Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska
Projekty finansowane z Unii Europejskiej Lasy Państwowe - logo